استفاده از سامانه‌های گرمایش تابشی در سالن‌های ورزشی
فعالیت بدنی افراد حاضر در سالن‌های ورزشی معمولاً در یک سطح قرار ندارد و بسیار با یکدیگر متفاوت است. توان تولیدی ناشی از سوخت و ساز بدن یک ورزشکار در محدوده 1000 – 500 وات ( بر حسب نوع ورزش ) قرار دارد، در حالی که توان تولیدی ناشی از سوخت و ساز بدن تماشاگران که تنها ناظر مسابقات هستند و همچنین سایر ورزشکارانی که در حال فعالیت ورزشی نیستند ( مانند افراد ذخیره در جریان مسابقات ) حدود 150 – 100 وات است؛ بنابراین جهت ایجاد آسایش دمایی در این دو گروه افراد حاضر در سالن ورزشی، توان گرمایی و دمای مؤثر متفاوتی مورد نیاز است. تأمین این شرایط در سامانه‌های هوای گرم تنها از طریق تیغه‌بندی و جداسازی مناطق مختلف دمایی امکان‌پذیر است که این روش برای سالن‌های ورزشی ممکن نیست. ایجاد منطقه‌بندی گرمایی بدون نیاز به تیغه‌بندی از ویژگی‌های برجسته سامانه‌های گرمایش تابشی است که به‌ویژه برای سالن‌های ورزشی بسیار مناسب است، چرا که می‌توان تماشاگران را که نیاز به گرمایش بیشتری دارند، تحت چتر حرارتی یک هیتر تابشی نگه داشت و ورزشکاران را که در جریان فعالیت شدید بدنی هستند، تحت چتر حرارتی سامانه تابشی دیگری به شرایط آسایش دمایی متناسب با میزان فعالیت آن ها رساند. یکی از کاربردهای سامانه‌های گرمایش تابشی، سالن‌های ورزشی است. از آنجا که محیط‌های ورزشی غالبا کاربری موقتی دارند، در صورت استفاده از سامانه موتورخانه مرکزی بایستی در روزهای تعطیل نیز سامانه را روشن نگه داشت؛ چرا که در این سامانه‌ها نمی‌توان به‌محض روشن کردن موتورخانه، گرمای مطلوبی ایجاد نمود؛ در صورتی که سامانه‌های گرمایش تابشی به واسطه اینکه انرژی را به‌صورت امواج منتقل می‌نمایند، چند دقیقه پس از روشن نمودن آن ها، سالن دارای گرمای مطلوب خواهد شد. بدین ترتیب، عدم نیاز به روشن بودن سامانه‌های گرمایش تابشی در ساعات و روزهای تعطیل، صرفه‌جویی چشمگیری را در مصرف سوخت در مقایسه با سامانه‌های هوای گرم موجب خواهد شد ( دست‌کم 50 درصد ). بایستی توجه داشت این میزان صرفه‌جویی در مصرف سوخت، افزون بر صرفه‌جویی ناشی از کاهش تلفات حرارتی در ساختمان است.
به‌طور کلی سالن‌های ورزشی به سبب فعالیت بدنی بسیار زیاد ورزشکاران و انبوه تماشاگران نیاز به تهویه و تعویض هوای افزون تری دارد ( 10 – 5 بار در ساعت ). پایین بودن دمای هوا در سامانه‌های تابشی در مقایسه با سامانه‌های هوای گرم سبب کاهش تلفات ناشی از تعویض هوا در این سالن‌ها می‌شود که با افزایش تعداد دفعات تعویض هوا، درصد کاهش تلفات در هیترهای تابشی در مقایسه با سامانه‌های هوای گرم به‌شدت افزایش می‌یابد ( تا حدود 80 درصد ). تأمین آسایش گرمایی در دمای هوای پایین‌تر علاوه بر صرفه‌جویی و کاهش هزینه‌های سوخت سبب احساس مطلوب تری در ورزشکاران می‌گردد. برای مثال در سالن‌های ژیمناستیک، در سامانه‌های هوای گرم ورزشکاران در دمای هوای 18 درجه سانتیگراد احساس آسایش گرمایی می‌کنند، در حالی که سامانه گرمایش تابشی همین احساس را در دمای هوای 14 درجه سانتیگراد برای ورزشکاران مهیا می‌سازد. هنگامی‌که ورزشکار با هوای خنک‌تر همان احساس گرمای مطلوب را داشته باشند، طبیعی است که با نشاط بیشتری فعالیت خواهد کرد و اکسیژن بیشتری را نیز دریافت می‌کند، به علاوه چون در سامانه‌های گرمایش تابشی نیازی به جابجایی هوا وجود ندارد، از پراکنده شدن گردوغبار و آلودگی جلوگیری شده و این امر به‌خصوص در محیط‌های ورزشی در سلامت محیط تأثیر انکارناپذیری دارد.
با توجه به اینکه سامانه‌های گرمایش تابشی پیش و بیش از هوای سالن، کف سالن و ابزار و تجهیزات موجود و تحت پوشش چتر حرارتی خویش را گرم می‌کنند، از این رو دمای سطوح مجاور بیش از دمای هوای سالن خواهد بود. در ورزش‌هایی همچون ژیمناستیک،دوچرخه‌سواری، وزنه‌برداری، بدن‌سازی و ورزش‌های باستانی و … که در آن ورزشکار با تجهیزات مختلفی در ارتباط است یا در کشتی و ورزش‌های رزمی‌که بدن ورزشکار بدون پوشش کافی با کف سالن در تماس است، گرم بودن کف سالن و تجهیزات موجود، آسایش، ایمنی و عملکرد مطلوب ورزشکاران را درپی خواهد داشت. افزون بر این، دمای بالاتر سطوح مجاور مانع از تقطیر بخار آب بر روی جداره های سالن و تجهیزات می‌شود و از ایجاد رطوبت در کف سالن و همچنین زنگ زدگی تجهیزات ورزشی جلوگیری می‌کند.